Poprowadź dzieci ku Niebu!
Zachęć powierzonych Ci dzieci do przeżycia nabożeństwa pierwszych piątków i poprowadź ich ku obietnicy Jezusa, która umacnia serca i prowadzi ku Niebu.
Poprowadź dzieci ku Niebu!
Zachęć powierzonych Ci dzieci do przeżycia nabożeństwa pierwszych piątków i poprowadź ich ku obietnicy Jezusa, która umacnia serca i prowadzi ku Niebu.
Dlaczego Serce9 stało się hitem wśród dzieci?
Serce9 to praktyczna pomoc dla kapłanów, katechetów i osób prowadzących grupy duszpasterskie, która ułatwia przeprowadzenie dzieci przez nabożeństwo dziewięciu pierwszych piątków miesiąca w sposób prosty i angażujący. Zawiera gotowe materiały, krótkie katechezy i konkretne zadania, dzięki którym łatwo połączyć treści wiary z codziennym życiem młodych. Pomaga krok po kroku przygotować uczestników do spowiedzi, Eucharystii i budowania relacji z Jezusem „tu i teraz”. To sprawdzone narzędzie duszpasterskie, rekomendowane przez biskupów.
25 tys. sprzedanych egzemplarzy w 8 miesięcy
Rekomendowana przez biskupów
19 muzycznych hitów dla całej rodziny
28 kodów QR z materiałami audio
27 praktycznych zadań do wykonania
,,Chciałbym Was zainteresować tą propozycją. Serce9 czyli to, co mamy od dawna, ale odnowione, zrewitalizowane i zaproponowane w dobrej formie pedagogicznej. Polecam.”
Abp Adrian Józef Galbas SAC
,,Po raz pierwszy w życiu rozpłakałem się z zachwytu nad książką. Z całego serca polecam kapłanom i rodzicom!”
o. Zbigniew Ptak OSPPE
,,Jako proboszcz szukałem takich pozycji. Teraz doczekałem się pięknej pozycji, pięknej metody, którą polecam dla duszpasterzy, dla rodziców i dla samych dzieci”.
bp Artur Ważny
Jak mądrze towarzyszyć dzieciom podczas nabożeństwa?
Zawsze od siebie. Dzieci zawsze w sposób szczególny i uważny patrzą na zachowanie osób, które przybliżają im naukę Jezusa Chrystusa. Stąd tak ważne jest nasze własne świadectwo wiary w naszym życiu, które będzie budowało wiarygodność, alternatywę dla wartości „tego świata”. W czym to świadectwo wiary może się wyrażać?
- W modlitwie – poprzez nasze ciche świadectwo trwania w pokornej modlitwie przed Panem, które dziecko może dostrzegać w codzienności
- W regularnym, najlepiej codziennym rachunku sumienia, który prowadzi do powolnych zmian na lepsze we własnym postępowaniu
- W uczestnictwie w życiu Kościoła i częstym przyjmowaniu Sakramentów
- W przepraszaniu i zadośćuczynieniu za własne przewinienia i w gotowości do przebaczania
- W gotowości do podejmowania wysiłku służenia Bogu i bliźniemu – nawet gdy jesteśmy zmęczeni czy zmartwieni troskami
- W tym, że dążymy do ideału, ale nie jesteśmy idealni. Dziecko będzie świadkiem naszych grzechów – ma jednak widzieć, że z łaską Bożą potrafimy się podnieść z naszych upadków. Ma być świadkiem tego, że się nie poddajemy, a zamiast tego, pełni nadziei i ufności, chcemy naśladować Jezusa i stawać się lepsi, radośniejsi.
Kluczowe jest oczywiście uczestnictwo w Eucharystii w pierwszy piątek miesiąca i przyjęcie Komunii Świętej wynagradzającej Sercu Pana Jezusa – na tym polega nabożeństwo. O tym zawsze trzeba przypominać (bo w wielu przypadkach nadal dzieci po tzw. „spowiedzi pierwszopiątkowej” wychodzą z kościoła i nie zostają na Mszy Świętej). Jako dodatek proponujemy materiały i zadania (niektóre znajdziecie w materiałach online, pozostałe w książce), po to, aby móc bardziej świadomie i pełniej angażując własne serca, przeżyć to nabożeństwo. Nie chodzi oczywiście o to, że trzeba skorzystać z wszystkich propozycji. Można w jednym roku przeżywania nabożeństwa wybrać sobie jedno czy dwa zadania dodatkowe co miesiąc, a w kolejnym roku skoncentrować się na innych. Zawsze lepsze będzie tu zachęcanie do większego zaangażowania, a nie weryfikowanie czy i kto wykonał dodatkowe zadania.
W parafiach powszechne jest nabożeństwo pierwszych piątków miesiąca. Wartym rozważenia pomysłem jest osobna Msza Święta, tego dnia, z kazaniem dla dzieci. Istotne wydaje się również takie zorganizowane spowiedzi, aby dłuższy dyżur w konfesjonale pojawiał się w kościołach w jeden z dni poprzedzających pierwszy piątek. Jeśli decydujemy się na wniknięcie głębiej w samo nabożeństwo – na poziomie parafialnym czy wspólnotowym – warto dodatkowe aktywności skorelować z Mszą Świętą tego dnia (i realizować je przed lub po niej), albo, co wydaje się cenną alternatywą, realizować je w sobotę/niedzielę przed lub po pierwszym piątku w przestrzeni dostępnej na spotkania parafialne czy wspólnotowe. W materiałach proponujemy jak mogłyby się takie spotkania odbywać.
Na pewno bardzo istotne będą tu rozmowy z dziećmi podczas kazań czy spotkań. Będzie to nie tylko okazja do tego, by zadawać pytania o to, jak rozumieją treści rozważań czy jak radzą sobie z realizacją zadań. To również szansa, by słuchać i poznawać w jaki sposób te treści czy samo nabożeństwo przeżywają. Warto, by ze strony osoby odpowiedzialnej w parafii czy wspólnocie za formację dzieci wypływała inicjatywa, która będzie miała na celu jednoczyć i włączać innych dorosłych do działań związanych z przygotowaniem czy odprawianiem nabożeństwa. Pożyteczne może okazać się tutaj zorganizowanie spotkania dla rodziców przed rozpoczęciem nabożeństwa. Byłaby to okazja do zaproszenia ich do współudziału i zaangażowania w organizacji dodatkowych aktywności oraz realnego uczestnictwa w samym nabożeństwie. Zaangażowanie choć kilku osób, które mogłyby przejąć choć część obowiązków związanych z przygotowaniem i pięknym przeżyciem nabożeństwa nie tylko przez dzieci, może okazać się nieocenioną pomocą w codzienności, wypełnionej przecież i tak zbyt licznymi obowiązkami.
Oczywiście może się jednak okazać, że (pomimo naszych szczerych chęci) nie uda się odpowiedzieć na wszystkie pytania, które się pojawią w trakcie odprawiania nabożeństwa i rozwiązać wszelkich problemów, które może napotkać. Nie bój się przyznać, że czegoś nie wiesz. Często już sama rozmowa i poczucie dzieci, że zostały wysłuchane, może pozwolić im zupełnie inaczej spojrzeć na daną trudność czy rozwiać wątpliwość. Szczerość w relacji nie podważa Twojego autorytetu – a udawanie i brak wiarygodności już tak… Ukazanie dzieciom, że Ty również nie wiesz wszystkiego, ale poszukujesz i starasz się wzrastać w cnotach, będzie bardzo wartościowym świadectwem i zachętą do naśladowania. Miej też oczywiście odwagę dalej szukać – pytać i korzystać z podpowiedzi tych, którzy są wokół Ciebie (w parafii, wśród przyjaciół, we wspólnocie…).
Może to zabrzmi trywialnie, ale… to naprawdę dobra informacja. Ona świadczy o tym, że nie „odbębniacie” po prostu kolejnych modlitw i zadań, a staracie się, świadomie i głęboko, przeżywać czy towarzyszyć w tym nabożeństwie. A to naprawdę bardzo istotny warunek tego, by naprawdę przeżyć je tak, jak chciałby tego Jezus. Uciesz się, że je dostrzegasz – to zawsze szansa na poszukiwanie czegoś więcej. Ufamy, że w tych materiałach znajdziesz potrzebne Tobie podpowiedzi. Nie poddawaj się zbyt łatwo!
Nie traktuj spadku motywacji czy braku zainteresowania nabożeństwem jako jednoznacznego efektu własnych błędów czy niedostosowania naszej propozycji do potrzeb grupy. Powodów w przestrzeni społeczno-emocjonalnej dzieci jest dużo więcej (przebodźcowanie medialne, trudności z koncentracją i skupieniem, nieumiejętność przeżywania ciszy, kryzys relacyjności). A my sami, jako dorośli, jak często przeżywamy kryzysy w naszej modlitwie, zobowiązaniach?
Na pewno nie.Unikaj zero-jedynkowości (czyli myślenia typu: „jeśli wszyscy nie będą zachwyceni, to działanie nie ma sensu”) – naszym zadaniem jest siać, a nie zbierać plony (nawet Siewca sieje i tam, gdzie po ludzku wydaje się, że nie ma przecież szansy na wzrost). Nie zawsze zobaczymy owoc naszej pracy – on może pojawić się dużo, dużo później… A czasem może przecież chodzić o tę jedną owieczkę, o którą, w sposób szczególny z wykorzystaniem naszego potencjału i wysiłku, walczy Pan… Dla niej zawsze warto.
Tu pomysłów (na szczęście) może być naprawdę wiele. Przedstawiamy kilka propozycji:
- Przypominanie o nabożeństwie (jego znaczeniu i sensie) w ogłoszeniach parafialnych
- Impuls/zaproszenie w trakcie kazania – do pochylenia się nad jedną z proponowanych aktywności/zadaniem przewidzianym na dany miesiąc
- Ukazywanie (kapłan/katecheta/osoba odpowiedzialna we wspólnocie), że też odbywam to nabożeństwo i traktuję je na serio. Aktywności czy zadania proponowane dzieciom możemy przecież wykonywać i my. A w trakcie rozmowy również dzielić się świadectwem własnych trudności i sukcesów w odprawianiu nabożeństwa
- Losowanie figurki NSPJ na miesiąc, aby gościła w jednej z rodzin (karteczkę z imieniem i nazwiskiem wrzucają przed mszą pierwszopiątkową dzieci, które spełniają tego dnia dwa warunki pierwszych piątków)
- Organizowanie w przestrzeni parafialnej lub szkolnej wystawy prac plastycznych wykonanych przez dzieci
W materiałach dodatkowych załączamy dodatkowe pomysły na to, w jaki sposób można starać się, w parafii czy wspólnocie, w atrakcyjnej formie rozszerzać praktyki pobożnościowe związane z nabożeństwem łącząc z kalendarzem roku liturgicznego.
Scenariusze do poprowadzenia nabożeństwa dla grup duszpasterskich:
Zabawa na rozpoczęcie: Zapraszam wszystkich, którzy…
Uczestnicy siedzą w kręgu, a zabawę prowadzi osoba, obok której po prawej ręce znajduje się puste krzesło. Osoba ta mówi: „Na to krzesło zapraszam wszystkich, którzy…” i wymyślamy, np.: jedli na śniadanie ser, urodzili się przed południem, lubią… itp. Wygrywa osoba, która pierwsza usiądzie na krześle. Zabawę kontynuuje osoba, która ma po prawej ręce puste krzesło.
Katecheza
- Prezentacja o czerwieni – co jest czerwone dookoła nas?
- Wskazujemy na krew i na serce.
- Rozmowa o sercu – dlaczego jest ważne i do czego potrzebne.
- Kończymy na Sercu Jezusa – dlaczego jest tak wyjątkowe?
Praca plastyczna
Róża z krepiny
Zabawa na zakończenie: wyścig z kartkami
Osoby biorące udział w wyścigu mają dwie kartki A4. Na jednej stają na linii startu, drugą trzymając w ręce. Aby poruszać się do przodu trzeba każdorazowo kłaść jedną z kartek przed sobą (bezpośrednio przy drugiej kartce), podnosząc zarazem tę kartkę, na której stało się przed chwilą.
Zabawa na rozpoczęcie: uczymy się swoich imion
Uczestnicy siadają w kręgu. Jedna osoba staje w kręgu ze zwiniętą rolką szarego papieru lub krepą (musi być względnie miękka). Osoby w kręgu wymieniają imiona innych uczestników zabawy (jeśli są dwie osoby o tym samym imieniu trzeba zastosować zdrobnienie). Jeżeli osoba w kręgu zdąży uderzyć „pałką” w kolano osobę wywołaną zanim ta wskaże następną – następuje zamiana. W przypadku, gdy osoba w kręgu wskaże np. osobę, której nie ma lub osobę, która stoi w środku – również następuje zamiana.
Katecheza
- W prezentacji rozpoczynamy od czerwonego światła i znaku STOP.
- Nawiązujemy do kuszenia Ewy w raju i grzechu, który zostawia plamy
- Zastanawiamy się wspólnie czego powinniśmy unikać i dokąd zmierzać? Nawiązanie do 10 przykazań Bożych.
- Jak pozbywać się plam? Ukazanie roli Chrztu Świętego i sakramentu pokuty.
Praca plastyczna
Zeszyt rachunku sumienia
Zabawa na zakończenie: memory
Dwie osoby opuszczają salę, reszta dzieli się w pary, ale nie oczywiste dla odgadujących, i ustala znak rozpoznawczy każdej z par. Prowadzący upewnia się, że każda z par ma inny znak. Grupa staje w kole, a gracze wracają i rozgrywają partyjkę memory.
Zabawa na rozpoczęcie: obrazki na plecach
Pierwsza osoba widzi rysunek i rysuje go palcem na plecach drugiej osoby, kolejne powielają rysunek, który „odebrały” na plecach. Ostatnia osoba rysuje go na papierze. Porównujemy rysunki.
Katecheza
- Wspólnie oglądamy obraz „Jezu ufam Tobie” – co w nim dostrzegamy?
- Tłumaczymy poszczególne elementy obrazu
- Do czego Jezus, poprzez ten obraz, dzisiaj szczególnie mnie zaprasza?
- Jak mogę odpowiedzieć swoim życiem na Jego miłość?
Praca plastyczna
Witraż obrazu „Jezu ufam Tobie!” na kalce wyklejany bibułą LUB kapliczka z górnej części opakowania na jajka
Zabawa na zakończenie: choinkowe kręgle
Gra w zbijanie kręgli – jednak wykonujemy zabawę grupowo w taki sposób, że cała grupa ma narysowaną (np. na dużym arkuszu szarego papieru) choinkę z cyfr od 1 do np. 9 (zależnie od tego ile mamy kręgli – jednak lepiej nie więcej niż 10). Uczestnicy na zmianę rzucają, ale nie tak, by strącić jak najwięcej kręgli – tylko tyle, żeby odkreślić jedną z cyfr. Grupa wygrywa, gdy uda się jej odkreślić wszystkie cyfry z choinki.
Zabawa na rozpoczęcie: cienie
Uczestnicy siadają w kręgu i zamykają oczy. Trzy osoby zostają cieniami i poruszają się zaraz za krzesłami osób siedzących możliwie bezszelestnie. Wybierają sobie jedną osobę, za którą ostatecznie się ustawiają. Gdy cienie się ustawią prowadzący prosi, aby osoby, którym wydaje się, że za nimi stoją cienie podniosły rękę. Potem wszyscy otwierają oczy i sprawdzają jak poradzili sobie z odszukaniem cieni.
Katecheza
- Prezentacja o znaczeniu Eucharystii – ofiara w Starym Testamencie a ofiara nowego i wiecznego przymierza
- Co wydarza się na każdej Mszy Świętej? O cudach eucharystycznych.
- Jak zachowujemy się na Mszy i czy potrafimy być uważni? Czy Msza jest dla nas naprawdę ważna?
- Czy zdajemy sobie sprawę z naszej roli na Mszy?
Praca plastyczna
Sałatka owocowa (wspólnie przygotowana i zjedzona)
Zabawa na zakończenie: woda/sok/kakao/lemoniada
Kładziemy linę na podłodze. Uczestnicy zabawy stają jeden za drugim tak, by lina znajdowała pomiędzy nogami każdego z nich. Taki układ nóg odpowiada hasłu „sok”. Na hasło „woda” uczestnicy zabawy obydwoma nogami przechodzą na lewo od liny, a na hasło „kakao” na prawo od liny. Prowadzący wypowiada sekwencje połączeń tych trzech haseł (na początku powoli i proste sekwencje), uczestnicy starają się nie popełnić błędu. Na hasło „lemoniada” uczestnicy zabawy odwracają się o 180 stopni i dalej kontynuują zabawę (w tym ustawieniu przejścia są odwrotne).
Zabawa na rozpoczęcie: tabu
Dzielimy uczestników zabawy na dwie grupy. Jedna osoba z grupy podpowiada słowami (zgodnie z zasadami gry „Tabu”) swojej grupie hasło, które muszą odgadnąć. Na karcie poza głównym hasłem, którego oczywiście nie może ta osoba wypowiedzieć, ma jeszcze wypisane inne słowa, których nie może wypowiadać (np. hasło: Mojżesz, słowa, których nie można wymówić: krzew, Egipt, Aaaron, Wyjścia, plagi) – można skorzystać z gotowej propozycji pod tytułem „Tabu religijne” wydawnictwa Summus
Katecheza
- W jaki sposób Bóg do nas przychodzi? W trzęsieniu ziemi, wichurze, ogniu czy w ciszy łagodnego powiewu?
- Kiedy w sposób szczególny przychodzi do nas Duch Święty?
- Jakie dary otrzymujemy od Ducha Świętego? Dlaczego są tak bardzo inne od typowych prezentów, które otrzymujemy?
- Jakie owoce możemy przynieść naszym życiem współpracując z łaską Ducha Świętego?
Praca plastyczna
Sałatka owocowa (wspólnie przygotowana i zjedzona)
Zabawa na zakończenie: Słynne postaci
Uczestnicy chodzą swobodnie. Prowadzący prezentuje kolejne postaci (wiking, mumia, mnich, rycerz, łucznik, myśliwy, płetwonurek, kierowca…), do których należy się upodobnić. Potem zaczyna się zabawa – prowadzący szybko wymienia kolejne postaci pokazując je prawidłowo. Osoby, które się pomylą cały czas pokazują postać, przy której popełniły błąd
Zabawa na rozpoczęcie: artystyczna współpraca
Grupa siedzi dookoła stołu. Wszyscy zaczynają rysować obrazek na kartce leżącej przed nimi. Na hasło “zmiana”, przenoszą się o jedno krzesło w prawo i kontynuują rysowanie czyjegoś obrazka. Zabawa trwa tak długo, aż uczestnicy wrócą na swoje miejsce. Można dać każdemu uczestnikowi jeden kolor kredki, aczkolwiek nie jest to niezbędne. Podobnie można pobawić się w układanie opowiadania. Wygląda to wtedy tak, że każdy pisze po jednym zdaniu i przesiada się dalej.
Katecheza
- Prezentacja – kiedy piszemy kościół z małej litery, a kiedy z dużej i od czego to zależy (może od wielkości kościoła…?)
- Dlaczego budynki nie są takie ważne i na czym tak naprawdę polega różnica?
- Wspólnota jako skarb Kościoła
- Aby nieść pokój warto pamiętać, żeby zaczynać od siebie (postanowienie poprawy i zadośćuczynienie Panu Bogu i bliźniemu)
Praca plastyczna
Kubek dla kogoś bliskiego (ozdobiony rysunkami wykonanymi pisakami do ceramiki)
Zabawa na zakończenie: na ziemi zostaje…
Do wykonania w parach lub trójkach. Prowadzący przekazuje grupom każdorazowo instrukcje typu: „Na ziemi zostają dwie nogi i jedna ręka”. Zadaniem zespołów jest wykonać zadanie zgodnie z instrukcją.
Zabawa na rozpoczęcie: Psik-psik, czyli wielkanocna wersja „Pif-paf”
Prowadzący wskazuje jedną z osób w kręgu mówiąc „psik”. Ta osoba powinna natychmiast przykucnąć, a dwie osoby, które znajdowały się najbliżej (po lewej i prawej stronie) osoby, która ukucnęła, wskazując w swoją stronę mówią „psik”. Osoba, która się spóźni (z przykucnięciem lub oddaniem „strzału”) odpada.
Katecheza
- Maryja – nowa Ewa – bez grzechu
- Zjednoczenie serc Maryi i Jezusa (Maryja jako pierwsze tabernakulum)
- Matka Jezusa jako ta, która nie zwątpiła – niosła Kościół przez trzy dni od Golgoty do Zmartwychwstania
- Aby poznać i rozkochać się w Sercu Jezusa musimy uczyć się od Maryi – Ona jest też naszą matką i nauczycielką
Praca plastyczna
Ozdobny wazon na kwiaty z tuby po chipsach lub butelki plastikowej
Zabawa na zakończenie: jajko-rosół
Na starcie zabawy wszyscy jesteśmy jajkami (pokazujemy pozą ciała). W parach rozgrywamy pojedynek „kamień/papier/nożyce”. Zwycięzca staje się kurczakiem i szuka drugiego kurczaka do pojedynku. Kolejne formy (każdorazowo po zwycięstwie z tą samą formą zwierzęcia): kura i kogut. Zwycięzca walki kogutów zostaje rosołem i staje z boku.
Zabawa na rozpoczęcie: kalambury – co to za państwo?
Prowadzący pokazuje ciałem typowe gesty związane z danym krajem (nr. Corrida – Hiszpania; jedzenie żab i ślimaków – Francja, specyficzny taniec – Egipt…). Zadaniem grupy jest odgadnąć co to za państwo. Później uczestnicy mogą pokazywać inne hasła.
Katecheza
- Quiz na rozpoznanie flag państw – kończymy flagą Polski i Francji
- Quiz o św. Małgorzacie Marii Alacoque i św. Faustynie Kowalskiej – w czym się różniły, a co je łączyło
- Ukazanie siostrzanej misji tych świętych polegającej na zachęcaniu do kultu Najświętszego Serca Jezusa,
- Zaproszenie każdego z nas do tej misji, dzięki czemu możemy wyprosić wiele łask dla świata i grzeszników
Praca plastyczna
Ramka na zdjęcie / obraz LUB ozdobny stojak na obrazki z makaronu do pływania
Zabawa na zakończenie: znikające komórki na imiona
Rozkładamy na podłodze kartki A4 – o jedną mniej niż uczestników zabawy. Uczestnicy swobodnie chodzą pomiędzy kartkami, a prowadzący wypowiada kolejne imiona. Zadaniem uczestniczących w zabawie jest jak najszybciej stanąć na kartce, gdy prowadzący wypowie imię „Małgorzata” lub „Faustyna”
Zabawa na rozpoczęcie: dyrygent
Jedna osoba wychodzi z grupy. Pozostałe osoby ustalają kto będzie dyrygentem, czyli osobą, która zmienia melodię i instrumenty (oczywiście udawane gestami i tembrem głosu). Wtedy wraca osoba, która jest detektywem – jej zadaniem jest ustalenie kto jest dyrygentem. Oczywiście grupa stara się nie patrzeć na dyrygenta, żeby nie ułatwiać zadania dyrygentowi, a dyrygent nie wykonuje gwałtownych zmian.
Katecheza
- Kto zna nas najlepiej? I wie najlepiej co nam potrzeba i co dla nas dobre? Rodzice? Przyjaciele? My sami? A może jednak Bóg?
- Skoro tak nas zna to chyba warto Go słuchać?
- A na ile my znamy Boga? Spędzamy z Nim czas? Traktujemy spotkanie z Nim jako coś naprawdę ważnego?
- Adoracja Najświętszego Sakramentu, aby pobyć przy Jezusie, poznać Go i… usłyszeć jakie Słowa kieruje do nas, poczuć Jego miłość, przygotować mieszkanie dla Jego Serca w swoim sercu
Praca plastyczna
Serce na desce – wbite gwoździki na kształt serca i wielokrotnie przepleciona przez nie czerwona nitka w różnych kierunkach, by zapełnić czerwienią środek
Zabawa na zakończenie: puszcza
Uczestnicy stoją w kręgu. Prowadzący stoi wewnątrz i wskazuje dowolne osoby z kręgu wypowiadając nazwy zwierząt (słoń, żyrafa, małpa, kangur, krokodyl, lew, wąż…), które możemy spotkać w puszczy. Zadaniem wskazanej osoby i jego sąsiada z lewej i prawej strony jest przybranie właściwej pozy (zaprezentowanej wcześniej przez prowadzącego – osoba wskazana to główna postać i ma swoją rolę, osoby po dwóch stronach wskazanej osoby mają takie same, towarzyszące role). Kto się pomyli zamienia się rolami z prowadzącym.
Pomysły na rozszerzenie praktyk pobożnościowych w parafii / wspólnocie / szkole:
Zaproszenie Maryi w ramach pierwszego piątku, by nam towarzyszyła podczas odprawiania tego nabożeństwa i uczyła nas miłości do NSPJ – połączenie z nabożeństwem różańcowym
Wspólnie odmówiona lub wyśpiewana litania do Wszystkich Świętych
Adwentowe czuwanie z Maryją (pieśni adwentowe) – można np. odsłuchać lub odśpiewać Akatyst ku czci Bogarodzicy
https://kompasje.pl/piosenki-religijne/piesni-maryjne/akatyst-ku-czci-bogurodzicy/
Rodzinne kolędowanie po Mszy Świętej w pierwszy piątek lub w sobotę/niedzielę popołudniu
Karnawałowy wieczór z grami, zabawami i planszówkami dla rodzin (w domu parafialnym)
Droga krzyżowa inspirowana rozważaniem miłości NSPJ, przykładowe rozważanie:
https://www.sanktuarium-cieszecin.pl/droga-krzyzowa-dwoch-serc-jezusa-i-maryi
Adoracja (np. Grobu Pańskiego albo Krzyża) – jeśli pierwszy piątek kwietnia wypada po Wielkanocy – adoracja z pieśniami uwielbienia, trwanie w radości zmartwychwstania
Nabożeństwo majowe (może przy jednej z kapliczek znajdujących się na terenie parafii?)
Uroczysta Msza Święta i rodzinny festyn parafialny (w połączeniu ostatniego pierwszego piątku i dnia dziecka)
Pliki do pobrania:
Materiał 1
Materiał 2
Materiał 3
Materiał 4
Na czym polega nabożeństwo Pierwszych Piątków?
Nabożeństwo pierwszych piątków to odpowiedź na zaproszenie Jezusa, który pragnie, abyśmy przez 9 kolejnych pierwszych piątków miesiąca przyjmowali Komunię Świętą i uczyli się kochać tak jak On, coraz bardziej zbliżając się do Jego Serca. To piękna droga, która pomaga nam żyć dobrze tu i teraz – kochać, przepraszać i ufać Bogu każdego dnia. Z tym nabożeństwem jest jednak również związana obietnica Jezusa:
„Wszechmocna miłość mego Serca wszystkim przystępującym przez 9 z rzędu pierwszych piątków miesiąca do Komunii Świętej, da ostateczną łaskę pokuty tak, że nie umrą w stanie Jego niełaski ani bez sakramentów świętych, i że Serce Moje będzie dla nich bezpieczną ucieczką w godzinę śmierci”.
Plan działania:
krok 1.
Uzyskaj książkę klikając w link
krok 2.
Uczestnicz we Mszy Świętej oraz przyjmij Komunię Świętą w każdy pierwszy piątek miesiąca (x9)
krok 3.
Podejmij wyzwania zaproponowane w książce
Co znajdziesz w książce?
- 9 rozważań o Najświętszym Sercu Pana Jezusa
- 19 muzycznych hitów dla całej rodziny
- 28 kodów QR z materiałami audio
- 16 pięknych wizerunków świętych chłopców i dziewczyn
- 27 praktycznych zadań do wykonania
- 18 ciekawostek i praktyczny rachunek sumienia
,,To pierwsze na świecie interaktywne i kompleksowe narzędzie duszpasterskie, które pomoże dzieciom w głębokim przeżyciu tego nabożeństwa”.
